5.4.8. Prawo do życia i śmierci

Prawo do życia wynika wprost z faktu, że człowiek jest nośnikiem świadomości hierarchicznej, a więc warunkiem jej rozwoju.

Ponieważ każda świadomość osobowa ulega w swoim rozwoju nasyceniu, prawo do życia pociąga za sobą obowiązek śmierci.

Wszelkie marzenia o życiu wiecznym stoją w sprzeczności względem zasady wzrostu świadomości. Jedynie w przypadku świadomości Uniwersum można mówić o „życiu wiecznym“.

Wszelkie wysiłki związane z przedłużaniem młodości i zapobieganiem starości są sprzedawaniem iluzji i w konsekwencji są złem. Człowiek zostaje odwiedziony od właściwego sensu swojego istnienia. Sensem istnienia człowieka nie jest wieczne trwanie, lecz wniesienie wkładu do rozwoju świadomości. Każdy, kto się temu celowi przeciwstawia, staje się z punktu widzenia zasady wzrostu świadomości przeszkodą i zostnie prędzej, czy później wyeliminowany, a jego droga do celu rozpocznie się od nowa. Dlatego też każda świadomość, która się przeciwstawi celom rozwojowym Uniwersum, będzie musiała tę drogę tak długo powtarzać, aż zaakceptuje zasady Uniwersum.

Świadomość nie ma imienia, nazwiska, wieku czy adresu zamieszkania. W sferze świadomości każdy człowiek, ba każda świadomość osobowa, jest tym samym. To punkt w sferze świadomości. Tu liczy się tylko poszczególny wkład do wzrostu świadomości.