5.4.6. Praca

Każda świadomość dąży do zwiększenia swego stanu posiadania. Ten stan posiadania musi jednakże ulec zharmonizowaniu.

W wymiarze pojedynczego człowieka zasada ta przekłada się na prawo do pracy i obowiązek pracy.

Prawo do pracy oznacza, że każda świadomość zbiorowa ma obowiązek tak sterować swoim rozwojem, by jej członkowie mogli zwiększać swoj stan posiadania i go harmonizować. Prawo do pracy oznacza również godne i odpowiednie wynagrodzenie za pracę.

Obowiazek pracy wynika z faktu, iż stan posiadania należy sobie wypracować. Tylko taki stan posiadania można zharmonizować. Przekładajac to na zwykły język, człowiek to ceni, co sam sobie wypracował. Manager, który zarabia 100 razy więcej niż pracownicy firmy, którą on zarządza, łamie to prawo.

Obowiązek pracy mówi, że każda praca jest lepsza niz żadna. Nie ma podłej pracy, jest tylko podłe wynagrodzenie za pracę.

Gry hazardowe czy dziedziczenie majątku stoją w sprzeczności do prawa do pracy. Pozyskiwanie majątku nie w wyniku własnaj pracy jest niczym innym jak zagrabianiem. Tak pozyskany majątek nie ulega harmonizacji. W efekcie odbija się negatywnie na świadomości.

Każde dobro, które człowiek posiada, musi wynikać bezpośrednio z jego pracy. Nie oznacza to, że każdy musi sobie sam piec chleb, szyć ubranie, czy budować dom. Świadomość zbiorowa daje człowiekowi możliwość zamiany jego efektów pracy na inne dobra. Ważne jest by wymieniane dobra wynikały z efektów własnej pracy.

Świadomość zbiorowa dopuszcza przesunięcie w czasie. Dzieci korzystają z pracy rodziców lub społeczeństwa, by móc się rozwijać. Dług ten zostaje potem spłacony własnym lub cudzym dzieciom. Dług ten jednakże musi być spłacony własną pracą, a nie majątkiem odziedziczonym po rodzicach.