5.4.1. Rozwój

Prawo do rozwoju to podstawowe prawo każdej świadomości, a więc i człowieka.

Prawo do rozwoju człowieka można realizować poprzez prawo do nauki. Prawo to powinno być powszechne i być traktowane przez pojedynczą osobowość jako obowiązek. Prawo to nie może być ograniczane poprzez pochodzenie, stan posiadania, czy inne uwarunkowania. Człowiek istnieje dzięki jego świadomości zbiorowej. Wykształcenie człowieka jest potrzebą nie tylko jednostki ale i ludzkiej świadomości zbiorowej. To świadomość zbiorowa, czyli społeczeństwo, musi zadbać o stworzenie warunków dla wykształcenia pojedynczego człowieka, bo to warunkuje jej istnienie i rozwój.

Kolejnym elementem rozwoju świadomości jest harmonizacja. Harmonizacji również trzeba się uczyć. Element ten jest jednakże całkowicie zaniedbany przez świat nauki. Dziś harmonizacja jest elementem sztuki, czy religii, ale rzadko wiedzy.

Przynajmniej jedna strona mechanizmu harmonizacji jest przez człowieka fizycznie namacalna. Poprzez naukę można zmienić postrzeganie rzeczywistości. Sposób widzenia świata to efekt zharmonizowanych idei, które z jednej strony przekazywane są człowiekowi poprzez geny, z drugiej strony przez doświadczenie. Nauka może również wpłynąć na postrzeganie rzeczywistości. Aby to osiągnąć, trzeba stosować odpowiednie techniki nauczania, które tę harmonizację umożliwiają. Nauka poprzez zapamiętywanie nie gwarantuje harmonizacji.

Inny element harmonizacji to miłość. Miłości również trzeba się uczyć. I nie chodzi tu o seks, ale o zdolność do harmonizacji z każdą otaczającą nas świadomością.

Rozwój to również rozwój stanu posiadania. Tego również trzeba się uczyć, by nie dochodziło do sytuacji, w której człowiek pragnie coraz więcej, nie będąc w stanie swego stanu posiadania zharmonizować.