4.6. Strach

Strach wskazuje na ryzyko zaniku świadomości.

Strach jest tym większy, im dalej jest do wysycenia świadomości. Świadomość, która osiągnęła nasycenie, nie odczuwa strachu.

Strach to uświadomienie sobie zagrożenia śmiercią. Aktywna świadomość wie, co prowadzi do jej zaniku, choć tego procesu jeszcze nie przebyła. Nie można oprzeć się wrażeniu, że pole świadomości wie, co może doprowadzić do jego zaniku. Inaczej mówiąc, życie wie, gdzie zaczyna się śmierć. Należy przypuszczać, że każda zanikajaca świadomość silnie harmonizuje ze strukturami hierarchicznymi świadomości tak, by jeszcze przed zanikiem przekazać swoie idee dalej. Również fakt, co doprowadziło do aktualnego zaniku.

Każde pole świadomości jest w rezonansie ze swoimi zródłami. Strach to silny sygnał pola do swoich zródeł, mówiacy zróbcie coś, bo inaczej przestanę istnieć. Sygnał ten może być tak silny, że przeciąży rezonatory i nastapi paraliż działania. Stan ten to gotowość na śmierć.

Niewykluczone, że pewną role odgrywa tu również sfera świadomości, i że to ona odpowiedzialna jest za percepcje świadomości w momencie jej śmierci. Aby ta percepcja nastapiła, świadomość musi być jednakże rozwinięta do pewnego poziomu, co może tłumaczyć fakt, dlaczego świadomości, które osiągnęły nasycenie nie odczuwają strachu.