4.5. Radość i smutek

Radość to stan świadomości wskazujący na jej wzrost. Smutek to stan świadomości wskazujący na jej spadek. Radość i smutek to różne wielkości stanu radości.

Radość może mieć dwa różne zródła.

Radość powstaje w momencie harmonizacji nowych idei. Radość to nagroda za to, że nowe idee zostały wykreowane i że okazały się słuszne. Nagroda ta jest obiektywna i wyraża sie faktem ze natężenie pola świdomości wzrasta.

Radość powstaje rownież wtedy, gdy dwie rożne świadomości harmonizują ze sobą. Harmonizacja ta może miec charakter trwały lub czasowy. Niezależnie od tego, w momencie harmonizacji obie świadomości odczuwają stan wzrostu pola świadomości, czyli radość.

Jeżeli świadomość nie wzrasta, to nie odczuwa radości. Jest tylko stan trwania. W relacji do świadomości równoległych jest to początek relatywnego zaniku świadomości. Jest to początek smutku.

Stan radości może przyjąć w ekstremalnych warunkach wzrostu stan euforii, a w ekstremalnych warunkach spadku stan rozpaczy.

Euforia może powstać w sytuacji, gdy wzrost świadomości jest bardzo intensywny i przekracza pewien stabilny poziom wzrostu. Świadomość odczuwająca euforię jest w danym momencie wzrostu wręcz zagłuszana poprzez świadomość, z którą harmonizuje. W konsekwencji dana świadomość nie jest w stanie kontrolować swoich ośrodków wibracji.

Rozpacz to gwałtowny spadek świadomości spowodowany na przykład poprzez rozpad świadomości, z którą dana świadomość harmonizowała. Jeżeli ten poziom spadku osiągnie pewien krytyczny poziom, to dana świadomość nie będzie w stanie kontrolować swoich ośrodków rezonansu.

Zarówno rozpacz jak i euforia mogą więc spowodować rozpad świadomości. Stanów tych należy więc unikać.

Nie da się jednakże uniknąć stanów smutku. Rozwój świadomości przeżywa sukcesy i porażki. Eliminacja błędnych idei zawsze jest połączona z osłabieniem świadomości, a więc ze smutkiem.