4.4. Miłość i nienawiść

Miłość to zdolność do harmonizacji z innymi świadomościami.

Miłość może znaleźć miejsce na różnach płaszczyznach komunikacji pomiędzy świadomościami.

Miłość osobowa to harmonizacjia z innymi świadomościami osobowymi tej samej świadomości zbiorowej.

Miłość ta, to warunek powstania świadomości zbiorowej. Jeżeli świadomości osobowe ze sobą nie harmonizują, to nie są w stanie wykreować świadomości zbiorowej.

Miłość hierarchiczna to zdolność do harmonizacji pomiędzy świadomością zbiorową a jej świadomościami osobowymi.

Miłość samoświadoma to zdolność do harmonizacji z każdą dowolną świadomością.

Miłość samoświadoma to warunek powstania samoświadomości. W efekcie celem rozwoju jest powstanie miłości samoświadomej. Każda świadomość chcąc osiągnąć cel rozwojowy Uniwersum, musi się tej miłości „nauczyć“

Nienawiść to dysharmonia pól świadomości.

Nienawiść to dysonans pól świadomości przy próbie ich harmonizacji. Nienawiść jest więc relatywna. Ta sama świadomość może być w stanie harmonizowac z określonymi świadomościami odczuwając nienawiść przy próbie kontaktu z innymi świadomościami. Nienawiść powoduje, że świadomości albo siebie unikają, albo zwalczają się nawzajem. Wynika to z faktu, iż koegzystencja dysharmonicznych pól świadomości nie jest możliwa.

Źródła dysharmonii mogą być różne. Głównie chodzi jednakże o zbiór idei, które ze sobą nie współgrają. Powodem nienawiści jest więc z reguły błędna wizja rzeczywistości. Nienawiść to siła destrukcyjna mająca na celu wyeliminowanie błędych idei. Siła ta ma z reguły charakter autodestrukcyjny. Agresor, chcąc zniszczyć inną osobowość, niszczy poprzez tę osobowość samego siebie. Proces ten bedzie powtarzany aż do skutku. Według zasady: kto szuka guza, ten go znajdzie.