4.1. Wiara

Zawsze istnieje luka pomiędzy poznanym a nieznanym. Wiara wypełnia tę lukę. Jest to wynik działania zasady wzrostu świadomości. Nieznane musi ulec zdefiniowaniu. Tezy takiej definicji to idee budujące wiarę. Idee te będą podlegały weryfikacji, poprzez konfrontacje z rzeczywistością i albo zostaną zaakceptowane jako wiedza, albo zostaną odrzucone.

Wiara to zbiór idei odzwierciedlających niezrozumiałą rzeczywistość.

Wiara determinuje kierunek rozwoju świadomości. Kierunek ten wcale nie musi być obiektywny. Wiara to wyobrażenie niepoznanej jeszcze rzeczywistości. Na ile to wyobrażenie jest właściwe, zależy od aktualnej wiedzy.

Pomiędzy wiarą a wiedzą istnieje wąska bariera weryfikacji. Jeżeli bariera ta zostanie usunięta, to wiara będzie traktowana jak wiedza. Weryfikacja będzie jednak zawsze prowadzona, bo rzeczywistość niekoniecznie dopasowuje się do wiary. Przede wszystkim świat martwy jest obiektywny i nie podlega wpływom idei.

Weryfikacja wiary odbywa się więc zawsze. Są możliwe zasadniczo dwa warianty. W optymalnym wariancie świadomość sama wyeliminuje błędne idee poprzez proces kasowania idei. Jeżeli to nie nastąpi, to śwadomość zbudowana na błędnych ideach zostanie prędzej czy później wyelimonowana poprzez rozwój równoległy.