3.9. Życie i śmierć

Życie to zbiór wszystkich nośników świadomości.

Życie jak fala przetacza się przez czas. Fala ta ciągle zbiera nowe informacje, wartościowuje je i rośnie w siłę. Wzrost tej siły uwarunkowany jest wzrostem świadomości.

Życie jest wielokierunkowe. Zgodnie z zasadą rozwoju równoległego, życie zamiast jednej globalnej świadomości, kreuje wiele świadomości osobowych. Świadomości te są na różnych poziomach hierarchii. Każda świadomość to osobowość, która powstaje, trwa i znika. W konsekwencji życie jest „wieczne“. Trwanie świadomości osobowych nie.

Rozpad świadomości osobowej to śmierć.

Dlaczego tak jest? Wymaga tego zasada wzrostu świadomości. Świadomości osobowe w procesie wzrostu tworzą intensywnie własne idee. Jednocześnie dążą do własnej integracji i ulegają nasyceniu. W końcu proces integracji wstrzymuje wzrost świadomości. To, co na początku służyło wzrostowi świadomości, na końcu go hamuje. W konsekwencji następuje rozpad świadomości.

Ten ciagły rozpad i budowa od nowa to jedyny sposób na wzrost świadomości Uniwersum. Śmierć to koniec jednej świadomości, ale i początek procesu przebudowy. W miejscu gasnącej osobowości pojawia się nowa, która przejmuje stare idee i przebudowuje je, by póżniej wzbogacić je o własne i przekazać je dalej.

Jest jeszcze drugi aspekt życia i śmierci. Życie jest dla siebie samego „pożywieniem“. Do tego procesu należy również zjadanie się nawzajem. Proces ten to, tak jak to widzi człowiek, „brutalna strona“ zasady wzrostu świadomości. Informacja potrzebuje nośnika. Ten nośnik to materia ożywiona. Co raz żyło, powinno nadal żyć. Pojedyncze osobniki giną, ale życie jako całość rośnie w siłę.

Wzajemne zjadanie się to nie tylko odzysk surowca, ale równie odzysk informacji. Świadomość jest wielowarstwowa i rownież wielowarstwowe są zadania jej ośrodków.

Tak, jak świadomość ulega ciągłemu przeobrażaniu się, tak i żywa masa, która tę świadomość niesie, ulega ciągłemu przeobrażaniu. Świadomość ciagle się przorganizowuje i jej nośniki również.