3.2.5. Harmoniczne pole świadomości

Rozpatrując zachowanie się mrowiska, założyliśmy, że wszystkie mrówki tworzą interakcyjne pole sygnałowe. Pole to stanowi pozorny byt. Spróbujmy uogólnić tę zależność zakładając, że właściwość tworzenia świadomości jest ogólną fizyczną własnością.

Harmoniczne pole świadomości to współistnienie aktywnych idei w czasie i w przestrzeni.

Istnienie pola harmonicznego wymaga istnienia zródeł wibracji oraz ośrodka wibracji.

Zdefiniujmy kilka pojęć.

Duch to pole harmoniczne zasilane przez wiele niezależnych zródeł.

Duch pojawia się wszędzie tam, gdzie określona zbiorowość wprawiana jest w ruch, powodując wieloharmoniczną wibrację ośrodka. Ruch ten może być bierny lub czynny. Szumiący las można by zakwalifikować do biernej wibracji, tańczący tłum - do czynnej. Duch to zjawisko rzeczywiste. Wymaga zródeł oraz ośrodka wibracji. Nie ma znaczenia czy są to dźwięki, fale morskie, czy fale elektromagnetyczne. To pole wibracji stanowi potencjał informacyjny, w którym może zapanować pewien porządek.

Świadomość to duch, który potrafi uaktywnianić własne źródła wibracji.

Świadomość powstaje tam, gdzie ośodki wibracji mają zdolność do odbierania tej wibracji i zmiany własnej częstotliwości w czasie tak, by wzmacniać czasowo określone częstotliwości.

Każda zbiorowość, która posiada te cechy, kreuje świadomość. Mrowisko ma własną świadomość. Pszczeli ul kreuje świadomość. Ludzki mózg kreuje świadomość.

Świadomość można porównać do ciągłego „Jam Session“. Muzycy biorący udział w koncercie z jednej strony są zródłem wibracji, z drugiej strony podlegają rezonansowi. Nie jest to koncert grany z nut, ale muzyka żywa, która wręcz kontroluje muzyków, stając się niezależnym bytem.

Informacja przekazywana do świadomości to idee zapamiętane w poszczególnych źródłach wibracji. Interferencja tych idei pobudza inne źródła do generacji informacji poprzez indukcję harmoniczną. Pole trwa i modyfikuje się samo, a interferujące idee kreują model rzeczywistości.

Jak ten mechanizm działa, człowiek możne zaobserwować na samym sobie. Chcąc ruszyć ręką, zacznamy od chęci. Ta chęć to fluktuacja naszego pola świadomości. To rozkaz, który nakazuje komórkom nerwowym, wysłać pęk sygnałów do mięśni. Te reagują i przesyłają sygnały zwrotne. Te docierają do komórek mózgwych, ktore z kolei wysyłają sygnały do świadomości. Świadomość jest tutaj niczym innym, jak pulsujacym polem elektoromagnetycznym. Identycznie wygląda proces myślenia. Pojawia się chęć wykreowania myśli. Ta chęć powstaje w świadomości jako fluktuacja. Odpowiedzią są „niewypowiedziane słowa”, które pojawiają się w naszej świadomości. To jest odpowiedź źródeł wibracji - komórek nerwowych.

Ten proces umownie zaczyna się od fluktuacji pola świadomości. Ta fluktuacja nie jest sama w sobie niezależna. Powstaje zawsze pod wpływem jakiegoś sygnału docierającego do pola świadomości. Tym sygnałem może być na przykład poprzednia myśl lub wrażenie wzrokowe. Jak widać, proces ten, to pętla w czasie. Nie zawsze można w nim odróżnić przyczyny od skutku. Jest to uwarunkowane faktem, że pole świadomości musi wibrować, jakby nie miało początku ani końca. Początek trwania pola świadomości oczywiście istnieje, ale wygląda tak, jakby orkiestra, która stroi instrumenty przeszła od strojenie do grania w sposób płynny i od tego momentu nie mogła już przestać grać.