3.1. Rozwoj Uniwersum

Uniwersum i prawa w nim rządzące stanowią całość. Zarówno Uniwersum jak i jego prawa powstały w tym samym momencie i powstały z niczego.

Zdefiniujmy zasadę kompensacji.

Uniwersum powstało z niczego, więc wszystkie jego elementy muszą kompensować się do niczego.

„Nic“ to brak czasu i brak wymiarów. Jeżeli czas nie istnieje, to nie ma znaczenia jak długo trwa „Nic“. Z tego samego powodu, jeżeli Uniwersum może powstać, to powstać musi.

Zdefiniujmy zasadę konieczności.

Powstanie Uniwersum jest nieuniknione, jeżeli mogą istnieć elementy przeciwne, które pozostając w ruchu w czasie i przestrzeni, nie będą mogły się skompensować.

Powstanie Uniwersum wymaga więc powstania wymiaru, czasu, elementów oraz zasad.

Rozważając warunki powstania Uniwersum, należałoby rozważyć wszelkie kombinacje elementów, które się kompensują i jednocześnie podlegają innym prawom.

Istnienie Uniwersum jest uwarunkowane faktem, że jego elementy nawzajem się postrzegają. To postrzeganie się nazwiemy odziaływaniem fizycznym.

W następnym kroku należałoby jeszcze udowodnić, że takie Uniwersum może się rozwijać, to znaczy, że kompensacja nie nastąpi w momencie powstawania Uniwersum, lecz że nastąpi narastanie Uniwersum. To narastanie może ulec nasyceniu lub nie.

Jeżeli narastanie Uniwersum nie ulegnie nasyceniu, to Uniwersum przestanie istnieć.

Są tu możliwe dwa warianty.

Przestrzeń narasta szybciej od elementów i nastąpi takie rozproszenie elementów, że przestaną one nawzajem się postrzegać.

W drugim wariancie to elementy narastają szybciej niż przestrzeń. W konsekwencji kompensacja elementów będzie nieunikniona.

W obu przypadkach powstanie „Nic” i rozwoj „Uniwersum” rozpocznie się od nowa.

Celem rozwoju Uniwersum musi wiec być zatrzymanie narastania Uniwersum.