2.2.2. Świat żywy a świat boski

Świat żywy pobiera ze świata boskiego duszę i tę po pewnym czasie użytkowania zwraca. W zależności od zasług, dusza powracając do świata bożego jest nagradzana lub molestowana. Świat żywy nominuje niektóre dusze jako święte. Świat boski jest zobowiązany te nominacje respektować. Świat boski dokouje w świecie ziemskim cudów. Zakładamy tu, że każdy wie, co to jest cud. Świat boski przesyła również od czasu do czasu mesjasza. Znowu zakładamy tu, że każdy wie, kto to jest mesjasz. W zależnosci od religii, ten mesjasz jest uznawany lub nie.

O ile ta komunikacja ma oczywisty pożytek dla świata żywego, o tyle pożytek z tej współpracy dla świata boskiego jest wątpliwy. Komunikacja z reguły szwankuje. Świat boski jest najczęściej przez świat żywy źle zrozumiały. Pomimo tego, świat żywy ma prawo narzucać swoje wybory światu boskiemu. Światu boskiemu puszczają od czasu do czasu nerwy i zamiast cudu dokonuje masakry. A to już w zasadzie światu boskiemu nie przystoi.

Abstrahując od tych trudności, należy absolutnie stwierdzić, że oba światy się komunikują. Komunikacja ta jest możliwa w obie strony. Ponieważ świat żywy podlega prawom fizyki, muszą więc istnieć fizyczne podstawy tej komunikacji. Świat boski musi więc, przynajmniej częściowo, te prawa fizyki respektować.